1. Сайн уу хүмүүсээ,сайхан шинэлцгээв үү. Айл их хэсч алт мөнгө их цуглуулсан уу??? Муланка нь яахав цагаан сараар гэртээ түргэн хоолны тогооч хийгээл юун айл хэсэх. Ганц хоёр айлаар ороод л гүйцээ. Угаасаа айл хэсэх дур ч хүрээгүй. Бага байхдаа айл хэсэх яасан их дуртай байсан юм бэ нээрээ. Битүүний орой хамгийн гоё хувцсаа цуглуулаад шинийн нэгэн бушуухан болоосой гэсэндээ нойр ч хүрдэггүй байж билээ, тэгсэн чинь одоо гэрээсээ гарна гэхээс дургүй хүрдэг болчихжээ. Бодвол том болоод байгаа юм байлгүй.

2. Шинийн 3нд манай ээж хамт ажилладаг багш нараа дагуулж ирэв ээ. Тэгээд ээж “Энэ манай бага охин шд ээ” гэсэн чинь нөгөө багш нар нь ам амандаа дуу авалцаад л “Хүүе ээ, багшийг төгсөх курсийн оюутан охинтой гэж дуулсан юм сан, ийм жоохон хүүхэд байсан юм уу” гэж авч байна. Ээж тэгсэн “Гүй гүй энэ манай төгсөх охин мөн” гэсэн чинь “Арай үгүй байлгүй дээ. Энэ охин чинь 7,8-р ангийн охин шиг л харагдаад байна шд ээ” гэж авдаг байгаа. Жоохон хүүхэд гэж дуудуулаад баярлах уу яах вэ,хэхэ.

3. Өчигдөр эгчийнхээ 1 настай хөөрхөн маамууг бүтэн өдөржин харав. Ёстой жинхэнэ үймээний эзэн гэж…Байнга л харж,араас нь дагаж байхгүй бол юм юм руу авираад хүн сандраагаад хаячихна. Өглөө ээж нь “Наад хүүхэд чинь юм юм руу авирч гараад байгаа юм, унагачихав аа” гэж захисан болохоор ч тэрүү нэг л айгаад араас нь баахан дагалаа. Тэгээд нэг юм руу авирангуут нь л “Миний дүү болохгүй шүү” гээд л буулгаад байв. Нэг завандаа хэдэн бууз жигнэх санаатай гал тогоотой зууралдаж, манай бацаан ч тэр хавиар дуу нь гараад л түчигнүүлж өгч байна аа. Тэгснээ гэнэт чимээгүй болчихоор нь араас нь яваад очсон чинь ээжийнхээ ажлын ширээн дээр авираад гарчихсан тууж явдаг байгаа. Тэр өрөөнд өөр түшиж тулах юм байхгүй, ердөө л нэг офисын сандал ширээ 2. Би ч ухаан алдатлаа айгаад хойноос нь харайлгаснаа гэнэт таг болов. Ганц метр ч хүрэхгүй энэ нялх хүүхэд яаж энэ өндөрт гарав аа гээд айхаасаа илүү гайхан ард нь ойрхон зогсоод хараад байлаа. Тэгсэн чинь яасан гэж санана. Ширээн дээгүүр таваргаж байснаа уйдсан бололтой буухдаа сууж байгаад бөгсөөрөө аажуухан гулгасаар байгаад ширээнээс эвтэйхэн бууж сандал дээр 2 хөлөөрөө буучих юм. Тэгээд дахиад аажуухан бөгсөөрөө гулгасаар байгаад сандалнаасаа буучихлаа.  Гэхдээ яг газарт хөл нь хүрэхгүй болохоор гараараа суудалнаас нь зуурч байгаад хөлөө унжуулж байгаад гараа тавиад пад гээд зөөлхөөн буучихав. Би саваагүйтээд дүүгээ сандалны хажууд зогсоосон чинь гараа өргөөд өргөөд сандалны ирмэгт хүрэх шинж алга. Ширээ рүү бол сандалнаас ойрхон гэж бодоход тэр сандлан дээр яаж гарав аа??? Яаж ч матийгаад хүрэхгүй сандал байсан даа.

3. Тэднийхээс гараад автобусны буудал руу алхаж явтал ард “Хөөе охион” гээд л 2 эрэгтэй хүүхдийн дуу гараад байна аа. Миний урд явж байгаа жоохон охиныг дуудаж байгаа юм байх гээд тоосон ч үгүй алхаж байсан чинь “Хөөе цэнхэр малгайтай хар цүнхтэй охион” гээд л дуудаад байх юм. (Тэр нь би, урд явж байсан жоохон охин цагаан цүнхтэй, малгайгүй явж байсан). Би бүр гайхаад эргээд харсан чинь 14,15 л болов уу гэмээр хоёр банди “Танилцах уу охион, утсаа өгчих” гэж авсан гэжуугаа. Эгч 10 жилд ч байхдаа үзээгүй юмаа үзэж гудамжинд дүү бацаануудтай танилцах дөхөв.

4. Бас л өчигдөр. Хөвгүүдийн танилцах оролдлогыг эгч тас няцаагаад автобусанд суусан хойноо гэнэт дэлгүүр хэсэх ногоон дон хөдлөв. Яагаад ногоон гэхээр би нэг номон дээрээс өөрийнхөө аурагийн өнгийг тодорхойлсон чинь минийх ногоон гэсэн. Би уул нь өөрийнхөө аураг одоо энэ бичиж байгаа шиг нил ягаан гэж боддог байлаа л даа, тэгсэн чинь үгүй юм гэнэ ээ. БИ НОГООН хэхэ. Тэгээд ногоон дон хөдлөөд байхаар нь 4 замд байдаг нэг дэлгүүрээр ороод ном авах гэж баахан эргэлдсэн боловч санаанд таарах ном харагдсангүй. Тэгснээ гэнэт өөртөө уур хүрэв. Би гэдэг хүн чинь ном гэхээр ухаан алдчихдаг, энд тэнд сонин содон шинэ ном гарвал матийж байгаад авчихдаг болохоос бусад үеийнхээ охид шиг ээмэг зүүлт, хувцас хунар гээд байдаггүй болохоор үеийн охидоос тэр тал дээр хол дутуу. Тийм болохоор гэнэт өөртөө жоохон ч гэсэн зоригтой өөрчлөлт хийхээр шийдээд номын дэлгүүрээс гарч баахан ээмэг зүүлттэй дэлгүүр лүү орчихлоо. Тэгээд эргэлдэж эргэлдэж дунд зэргийн 2 ном авах үнээр өөртөө нэг ээмэг, 2 хавчаар авсан. Ямрав дээ,хих.

5. Тэндээс гараад 4 замын нэгнээр нь зам гарах гэж байтал “Алив миний хүү 2уулаа хамт зам гарья” гээд нэг эмээ ирэв. Би ч тэр эмээгээр сугадуулаад ногоон гэрэл асахыг хүлээх санаатай зогссон чинь юу вэ нөгөө эмээ чинь юу юугүй баахан машин дундуур дайрдаг байгаа. Би ч гэсэн тэгж дайрдаг л даа, гэхдээ арай ч тэгж эрчээрээ яваан бөөн машинууд дундуур зоригтой дайрдаггүй. Эмээ харин айсан шинж алга, зах дээр яваа юм шиг сүлжээд сүлжээд гарч байна гэвэл яах уу. Тэр хооронд Муланкагийнх нь зүрх зогсох шахсан. Ээ дээ манай энэ агуу дайчин, зоригт өвөг дээдсүүд үү.

6. Өнөөдөр Анагаахад сурдаг нэг найзтайгаа уулзаж амаа цууртал хөөрөлдлөө. Тэгсэн Анагаахын оюутнууд дунд “Оюутны синдром” гэж нэг өвчин бололтой эд байдаг гэнээ. Тэр нь яадаг вэ гэхээр оюутан хичээл дээр ямар нэгэн өвчний тухай үзээд эхлэнгүүт бүх шинж тэмдэг нь өөрт нь байгаа юм шиг санагдаад яг тэр өвчнөөр өвчилчихсөн гээд өөрөө бүр бат нот итгээд эхэлдэг гэнэ. Энэ нь ганц нэг оюутанд ч биш бүр маш олон оюутанд илэрдэг гэнээ. Тэгээд л “Оюутны синдром” гэж бүр тусад нь нэрлэсэн юм байх. Би ч тэд нараас юугаараа дутахав дээ. Нэг удаа дотрын өвчний тухай нэг ном уншсан чинь доошоо харж хэвтэхэд тааламжтай байдаг, баруун, зүүн гар заримдаа янгинаж өвддөг, хавирган доогуур хатгуулдаг энэ тэр гээд бүгд биш ч гэсэн нилээн хэдэн шинж тэмдэг таараад эгч тэр дороо элэг, зүрх, цөс, дэлүүний үрэвсэлтэй гээд өөртөө онош тавьчих дөхсий шд,хаха. Би “Оюутны синдром”-той байх аа.

6. Зөө өөр сонин алгоо. Муланка нь дипломоо бичээд жоохон завгүй талдаа. Дараачийн Пүрэв гаригт эхний үзлэгтэй. Надад амжилт хүсээрэй эрхэм блогчид оо.